( फेसबुक वर एक इंग्रजी कथा वाचायला मिळाली आणि खूप भावली! तिचा हा अनुवाद. )
वयाची चाळीशी गाठलेला फ्रांझ काफ्का (१८८३-१९२४) अविवाहित आणि एकटा होता. एके दिवशी बर्लिन मधल्या एक उद्यानात फिरताना त्याला एक रडणारी चिमुरडी दिसली. तिची खूप लाडकी बाहुली हरवली म्हणून ती मुसमुसत होती. मग दोघांनी मिळून ती बाहुली शोधण्याचा प्रयत्न केला पण त्यांच्या हाताला काही यश आलं नाही..
मग काफ्का त्या मुलीला म्हणाला, "उद्या मला परत भेट हं बाळा, आपण पुन्हा तुझ्या बाहुलीला शोधायचा प्रयत्न करू". दुसऱ्या दिवशी शोध सुरू करण्यापूर्वी काफ्काने त्या मुलीला बाहुलीने 'लिहिलेलं' एक पत्र दिलं! पत्रात लिहिलं होतं, "रडू नकोस गं, मला ना हे सगळं जग पहायचंय. म्हणून मी सहलीला निघालेय! मी तुला माझ्या प्रवासातल्या सगळ्या गोष्टी पत्रातून सांगत जाईन."
आणि इथून एक अशा कथेला सुरुवात झाली जी चालू राहीली काफ्काच्या अखेरच्या श्वासापर्यंत!
पुढच्या भेटीगाठींत काफ्का त्या मुलीला बाहुलीच्या पत्रातल्या गमतीजमती, थरारक अनुभव, किस्से वाचून दाखवू लागला. ते ऐकताना ती चिमुरडी हरखून, रमून गेली.
अखेर एके दिवशी काफ्काने 'प्रवासाहून बर्लिनला परतलेल्या बाहुलीला' ( जी अर्थातच त्याने विकत घेतली होती) परत आणलं.
"ही माझ्या बाहुलीसारखी अजिबात दिसत नाही", मुलगी हिरमुसून म्हणाली. तेव्हा काफ्काने बाहुलीचं आणखी एक पत्र तिला दिलं ज्यात लिहिलं होतं, "माझ्या प्रवासांनी मला संपूर्ण बदलून टाकलंय!"
तेव्हा त्या मुलीने त्या नव्या बाहुलीला घट्ट मिठी मारली आणि अतिशय आनंदाने तिला घरी घेऊन गेली!
वर्षभराने काफ्काचं निधन झालं.
खूप वर्षं सरली. एक दिवस अचानक त्या मुलीला - जी आता एक तरुणी झाली होती - त्या बाहुलीच्या आत एक पत्र सापडलं! काफ्काची स्वाक्षरी असलेल्या त्या छोट्याश्या पत्रात लिहिलं होतं:
"तुम्हाला प्रिय असणारी प्रत्येक गोष्ट कदाचित हरवून जाईलही
पण
सरतेशेवटी प्रेम मात्र परतून येईल...
कुठल्यातरी दुसऱ्या रुपात.....!"
❤️
१२.०२.२३
स्वैर अनुवाद:
वैद्य दीप्ती नेने दांडेकर
#दी_ने_दां
